tag:blogger.com,1999:blog-35615379988897292282012-01-28T21:55:29.398-08:00நர்மதா சிவாhttp://www.blogger.com/profile/18081515746665837023noreply@blogger.comBlogger101100tag:blogger.com,1999:blog-3561537998889729228.post-2157015633597299592011-11-29T19:18:00.000-08:002011-11-29T19:20:42.081-08:00அவனது பேனா விறுவிறுப்புடன் எப்போதும் துரு துரு என்று இருந்தது. பேனாவின் முனையை ஆடைகளை களைவது போல் மெதுவாகக் கழட்டினான். உள்ளே இருந்த மைக்குச்சியை உற்றுப்பார்த்தான். படைப்பின் ஆற்றல் மிக்க சக்தி ஒரு குச்சிக்குள் ஒளிந்திருக்கின்றது என்று தனது சிந்தனையை எண்ணி அகமகிழ்ந்தான். இது மையில்லை, மாறாக விந்தும் சுரோனிதமும் கலந்த கலவை.படைப்பாற்றலின் வீரிய சக்தி. மீளவும் மைக்குச்சியை உள்ளே வைத்துப் பூட்டி எழுதத் தயாரானன்.<br /><br />போரின் கொடுரத்துக்குள்ளாக அவன் மீண்டு வந்த கணங்கள் காட்சியாய் விரிந்தது... புளுதிகிழப்பிய புகை மண்டலங்களுக்குள்ளாக அவனது ஞானக்கண்ணால் பார்த்த காட்சிகளை எழுத முனைந்தான்.<br /><br />வெடிச்சத்தங்கள் காதைப்பிளந்துகொண்டிருந்தபோது பற்றை ஒன்றுக்குள் தலையை ஓட்டி படுத்திருந்தான். அப்போது பற்றைக்குள் யாரோ கலவியில் ஈடுபட்டு முனகும் சத்த்தை அவன் பாம்புக்காதுகள் எப்படியோ கேட்டுவிட்டது. துரத்தே இருந்த கூடாரங்களுக்குள் செல்விழுந்து ஓ...வெண்டு ஓலமிடுகின்ற சத்தங்களை ஊடறுத்த அவனது பாம்புக் காதுகள் இந்த முனகல் சத்தத்தை கேட்டது. தேவையை விட ஆசையே வலியது என்று ஓதப்பட்ட வேதத்துக்கு நிகரேது என்று முனகல் என்ற தலைப்பில் அவனது சிறுகதையை அவனது பேனா முனைகள் படைத்துக்கொண்டிருந்தது..<br /><br />இதே போல் அவனது நிலத்தடி நீர் ஊற்று என்ற சிறுகதைத் தலைப்பிற்கு கருவை அவன் என்னுமொரு சம்பவத்தில் இருந்து பெற்றுக்கொண்டான். அன்று மேலால விமானங்கள் குண்டுவீச கீழால செல்லடிக்க சனங்கள் பங்கருக்குள் முடங்கிக்கிடந்தது. அப்டி முடங்கிக் கிடந்தபோது இளசுகள் ரெண்டு பங்கருக்குள் உரசிக்கொண்டது. அதை அவனது ஞானக்கண்கள் படம்பிடித்துக்கொண்டது. அதுவே அவனது நிலத்தடி நீருற்றுக்கு வித்திட்டது.<br /><br />அவனால் மிகவும் ரசித்து எழுதப்பட்ட ஒரு படைப்பு பூதக்கண்ணாடி. இந்தப் புதக்கண்ணாடிக்கு நீண்டகால வரலாறு இருந்திருக்கின்றது. அவனது பாட்டனார் மூக்குக் கண்ணாடி அணிந்ததில்லை. அவர் ஒரு பூதக்கண்ணாடியை வைத்துத்தான் பகவத்கீதையை படித்தார். பாட்டனார் செத்தபோது அவரது அருணாக்கொடியும் இந்தப் பூதக்கண்ணாடியும்தான் நினைவாக வைத்திருந்தார்கள். அவனது மூத்த தமயன் லண்டனுக்கு போனபோது சாமிப்படங்களுடன் அருணாக்கொடியை கொண்டுபோட்டான். இவனுக்கு இந்தப் பூதக்கண்ணாடிதான் மிஞ்சியது. அதை எந்தப் போர் இடர்பாடுக்குள்ளும் பத்திரமாக இடுப்பில் செருகி வைத்திருந்தான். அவன் சாகும் வரையும் அதை வைத்திருக்க வேண்டும் என்பது அவனது லட்சியம். அதுக்கிடையில மகனோ மகளோ பிறந்தால் அவர்களிடம் கொடுத்துவிடவேண்டும். இவ்வாறு வரலாற்றுத் தடத்தைக்கொண்ட பூதக்கண்ணாடியால் அவன் பல காட்சிகளை பார்க்க முனைந்திருக்கின்றான். ஒரு முறை குண்டுவீச்சு விமானம் தடால் என்று வந்து சுற்றும்போது ஓடிப்போய் குப்பற மரத்தடியில் விழுந்து படுத்தவன் தாத்தா தட்டி எழுப்புவது போல் உணர்ந்தான். உடனே பிரண்டு நிமர்ந்து படுத்தவன் பிடரிக்க போற சன்னம் முன்னால போனா என்ன என்ற துணிவுடன் இடுப்புக்குள் கிடந்த பூதக்கண்ணாடியை எடுத்து குண்டுவீச்சு விமானத்தை ஒருமுறை பாரக்க எத்தனித்தான். அதுக்கு தூரப்பார்வை சாத்தியமோ என்று அவனக்கு தோன்றவில்லை. ஒருவாறு ஒருகணம் அந்த விமானத்தை பார்த்துவிட்டான். பூதக்கண்ணாடியால் பார்க்கும் போது விமானத்தின் முகப்பு ஆண்குறிபோல் தென்பட்டு சடுதியில் மறைந்தது. அதனால்தான் பூதக்கண்ணாடி என்ற சிறுகதைக்கு முன்னர் பறக்கும் குறி என்று பெயரிட்டான் ஆனால் ஏனோ அதை மாற்றி தாத்தாவின் ஞாபகமாக பூதக்கண்ணாடி என்று மாற்றிவிட்டான்.<br /><br />இவ்வாறு அவனது சிறுகதைகள் உண்மைக் காட்சிகளின் தொகுப்பாக புதியய பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. எல்லாவற்றையும் எழுதினான். பதினெட்டுக் கதைகள் அடங்கிய் தொகுப்பாக முடித்தான். அவன் காலத்தை பதிவுசெய்வதாக பெருமிதப்பட்டான். எனது எழுத்துக்கள் என்னும் கண்ணாடியில் அடுத்த தலைமுறை போரின் காலத்தை காட்சியாகப்பார்க்கும். சாதித்துவிட்ட திருப்தி மேலோங்கியிருந்தது. இறுதியாக அவனது காலக்கண்ணாடியை சரிபார்க்கத் தொடங்கினான்.<br /><br />அவனது கண்ணாடியில் ஆமிக்காரனை காணவில்லை. அகதிகளை காணவில்லை. அங்கவீனர்களை காணவில்லை. பிரச்சனை என்னவென்றே தெரியவில்லை. பரிதவிப்புகளும் பதறி அழும் குழந்தைகளையும் காணவில்லை. செய்யும் தொழிலே தெய்வம் என்று மண்வெட்டி பிடித்த கைகள் சோற்றுக்கு மண்டியிட்ட கனதிகளை காணவில்லை. வாழ்வையே காணவில்லை. எங்கே போனது? தேடினான். உற்றுப் பார்த்தான். ஒரு வேளை பேனாச் குச்சிக்குள் விந்துக்கும் சுரோனிதத்துக்கும் பதிலாக கண்ணீரும் குருதியும் இருந்திருக்கவேண்டுமோ என்று யோசித்தான். நோ வே.. படைப்பின் பொருளை நான் சாரியாகவே சிந்தித்திருக்கின்றேன் என்று திருப்திப்பட்டவன் வடிவாக அவன் படைத்த கண்ணாடியை உற்றுப்பார்த்தான். திடீர் என்று கண்ணாடியில் சிவலிங்க உருவம் தெரிந்தது. ஆகா ! எழுத்துக்கள் இறைவனையே படைத்துவிட்டது.. ! படைப்பின் பொருளையே படைத்துவிட்டது. அடுத்த தலைமுறை காலத்தை பார்ப்பதென்ன கடவுளையே பார்க்கலாம். பஜனை பாடலாம், பூசை செய்யலாம், தொடர்ந்து கடவுளைத் தேடினான். காட்சிகள் நலிந்து கற்பனைகளில் செழித்து காலங்கள் கடந்துபோய்க்கொண்டிருந்தது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3561537998889729228-215701563359729959?l=agk91.blogspot.com' alt='' /></div>நர்மதா சிவாhttp://www.blogger.com/profile/18081515746665837023noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3561537998889729228.post-82898257373636751932010-06-08T20:32:00.000-07:002010-06-10T22:23:45.330-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Y37bFdFaZWs/TA8MNtKqTEI/AAAAAAAAAsw/M8YmbhgeKvs/s1600/Sri-Lanka_534659a.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 239px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Y37bFdFaZWs/TA8MNtKqTEI/AAAAAAAAAsw/M8YmbhgeKvs/s400/Sri-Lanka_534659a.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480612701135326274" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Y37bFdFaZWs/TA8L_dSNo6I/AAAAAAAAAso/W6kA9DmmnpM/s1600/idp-211x300.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 211px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Y37bFdFaZWs/TA8L_dSNo6I/AAAAAAAAAso/W6kA9DmmnpM/s400/idp-211x300.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480612456353866658" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Y37bFdFaZWs/TA8Lvm9N0jI/AAAAAAAAAsg/JrjadRbDpmo/s1600/16_03_09_wounded_01.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Y37bFdFaZWs/TA8Lvm9N0jI/AAAAAAAAAsg/JrjadRbDpmo/s400/16_03_09_wounded_01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480612184072245810" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Y37bFdFaZWs/TA8LfNePXKI/AAAAAAAAAsY/Mghn-Jxm4t4/s1600/SRI_LANKA_WAR_REFUGE_13539f.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 254px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Y37bFdFaZWs/TA8LfNePXKI/AAAAAAAAAsY/Mghn-Jxm4t4/s400/SRI_LANKA_WAR_REFUGE_13539f.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480611902353530018" /></a><br /><br /><strong>எஞ்சியது வெறுமை மட்டும்<br />அதை எனது தொடர்புக் கருவியான<br />தமிழில் எழுதுகின்றேன்<br /><br />இந்தக் கருவி மட்டும்<br />கர்வத்துடன் இருக்கின்றது<br />எனது உணர்ச்சிகளுக்கும்<br />இந்தக் கருவிக்கும் <br />தொடர்பில்லாமல் போய்விட்டது<br />நான் அம்மணமாக நிற்கின்றபோதும்<br />நான் பேசும் மொழி கோவணத்துடன் நிற்கின்றது<br />பணமும் அதிகாரமும் உள்ளவர்கள்<br />எனது கோவணத்தை உருவி<br />நான் பேசும் மொழிக்கு கட்டுகின்றார்கள்<br />அதைப் பார்த்து <br />எம்மை கைகொட்டி ஆரவாரம் <br />செய்ய வற்புறுத்துகின்றார்கள்<br />ஆனால் எனது பிறப்புறுப்பை<br />எனது இருகைகளால் பொத்தவேண்டியிருக்கின்றது<br />என்பதை தயவு செய்து புரிந்துகொள்ளுங்கள்<br /><br />நான் எப்ப சிரித்தேன் என்று நினைவில்லை<br />அழுகைகள் தான் என்னுடன் கூட வருகின்றது<br />நான் தமிழில் அழவில்லை <br />ஆங்கிலம் பிரஞ்சு யேர்மன் எந்த மொழியிலும் அழவில்லை<br />அதற்கு மொழி இல்லை<br />கோவணத்துடன் நிற்கும் இந்த மொழியால் அதை புரிந்துகொள்ள முடியாது<br />எமது காதில் கேட்ட வெடிச்சத்தங்களும் மொழிக்குள் அடங்காது<br />எமது காதில் கேட்ட கதறல்களும் ஒப்பாரிகளும் மொழியற்றவை<br />அதற்கு எந்த கெளரவமும் தேவை இல்லை<br />ஏனெனில் அவை என்னுடன் நிர்வாணமாய் இருக்கின்றது<br />அழுவதற்கு எந்த மொழியும் தேவையில்லை</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3561537998889729228-8289825737363675193?l=agk91.blogspot.com' alt='' /></div>நர்மதா சிவாhttp://www.blogger.com/profile/18081515746665837023noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3561537998889729228.post-39442014866032496822008-08-03T15:12:00.000-07:002008-12-14T00:38:07.685-08:00<strong>அழகான குளத்தில்<br />அலையில்லாத <br />நீரின் நெளிவுகள் <br /><br />ஆற்றின் ஓரத்தில்<br />வழைந்து படபடக்கும்<br />நாணல்கள்<br /><br />காலைகளில்<br />வயல் வெளிகளில்<br />பயின் நுனியில்<br />இருந்து யோசிக்கும்<br />பனித்துளிகள்<br /><br />தேனிக்கள் முட்டும்போது<br />ஆடும் பூக்கள்<br /><br />தென்னோலைகளில் <br />ஊஞ்சல் ஆடும்<br />தூக்கணாங் குருவிக் கூடுகள்<br /><br />நேராக வர<br />புடலங்காயில்<br />தொங்க விட்ட கற்கள்<br /><br />பச்சைக் கொடியில்<br />மஞ்சளாய் ஒழிந்து பழுத்த<br />பாகற் பழங்கள்<br /><br />வேலிக்குள் நுளையாமல்<br />கழுத்து மட்டை அடித்த<br />வெள்ளாடுகள்<br /><br />தூரத்துப் பனையில்<br />கள் முட்டியோடு ஏறும்<br />சீவல் காரன்<br /><br />முழு நிலவு பின்னிரவில்<br />பொன்னிறம் மிளிரும்<br />தரவைக் கடலில்<br />றால் பிடிக்கும் படகுகள்<br /><br />வயல் நடுவில் <br />திடீர் என்று வளர்ந்த<br />மஞ்சள் குன்று நெற் சூடுகள்<br /><br />இலைகளுள் மறைந்தாடும்<br />கிளி கொத்திய மாம்மழத்தின்<br />மஞ்சள்<br /><br />இரவுகளில் தொப்பென்று விழும்<br />பனம் பழத்தின் சத்தங்கள்<br /><br />கால்வாயில் <br />மிதந்து வரும்<br />குறுனிப் பூக்கள்<br /><br />அலாரத்தின் விழிப்பில்<br />கலைந்து போன <br />உலத்தல் கனவு<br /><br />வேலை நோக்கி <br />விரைகின்றது கால்கள்<br />ஒரு கறுத்த முகத்தை <br />சுற்று முற்றும் பார்த்து<br />தோற்றபடி<br /><br />சன்னலுக்கு வெளியே<br />வேகமாக ஓடுகிறது <br />விளம்பரப் பலகைகள்<br />பயணம் தொடர்கிறது...</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3561537998889729228-3944201486603249682?l=agk91.blogspot.com' alt='' /></div>நர்மதா சிவாhttp://www.blogger.com/profile/18081515746665837023noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3561537998889729228.post-22957245956134369652008-07-10T20:19:00.000-07:002008-07-10T20:52:51.982-07:00<strong>நெருஞ்சி முட்செடிகள்<br />மஞ்சாளாய் பூத்துக் குலுங்கியது<br />ரசிப்பது இயல்பில்லை<br />செருப்பில்லாத கால்கள்<br />முட்களையே நினைவுபடுத்தின<br /><br />மாடப்புறாக்கள் <br />கூட்டமாக வரும்<br />வடிவுதான் <br />இருந்தும் பிடிக்காது<br />விதைத்த நெல்லை<br />தின்றழித்துவிடும் கோபம் <br />நின்று நினைவை உறுத்தும்<br /><br />தொல்லை இல்லாத <br />கொக்குகள் பிடிக்கும்<br />பொழுதுசாயும் நேரம் கூடு திரும்பும்<br />நாம் வீடு திரும்பும் போது<br />கூட்டமாக கூடு திரும்பும்<br /><br />புளு பூச்சிகளிலும் <br />நிறைய பிடிக்கும்<br />நிறைய பிடிக்காது<br />விலங்குகளிலும் <br />நிறைய பிடிக்கும் <br />நிறைய பிடிக்காது<br /><br />பசுவையும் எருதுகளையும்<br />எப்போதும் பிடிக்கும்<br />இருந்தும்<br />இறுதியில் அடிமாடுதானே<br />சந்தையில் ஒரு நாள் <br />சிவப்பாக தொங்கும்<br /><br />விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு<br />நிச்சயம் ஏதேதோ காரணங்கள்<br />செயலுக்கும் ஏராளமான <br />காரணங்கள் நியாயங்கள்<br /><br />காரணமில்லாத பொழுதுகள்<br />கனவில்லாத நித்திரைகள்<br />நேற்றும் நாளையும் இல்லா<br />இன்றய நாட்கள் எதுவும் இல்லை<br />அப்படி எதுவும் தேவையும் இல்லை?<br /><br />தேம்பும் போதும்<br />சிரிக்கும் போதும்<br />சிலநேரம் கலவியின் உச்சத்தில்<br />முக்கி முனகும் போதும் <br />மொழி இழந்த சத்தங்கள் <br />கவனிக்கப்படுவதில்லை<br />காரணங்கள் வலுவாக இல்லை<br /><br />அவளை பார்க்கும் போது<br />அடிவயிற்றில் இருந்து தொண்டை வரை<br />ஏதெதோ பிரண்டு உருளுது என்றான்<br />பின் வாயு மாத்திரை வாங்கி <br />இரண்டு வேளை சாப்பிட்டான்<br />காரணங்கள் வலுவாக இல்லை<br />உலகம் றொம்ப அர்த்தத்துடன்<br />வேகமாக சுற்ற தொடங்கி விட்டது?<br /><br />வெளிப்படையான காரணங்கள்<br />புரிந்து கொள்ள கூடிய காரணங்கள்<br />இல்லாவிடில்<br />நேரமில்லை இந்த<br />சதைகளின் பரிதவிப்புகளுடன் மினைக்கெட</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3561537998889729228-2295724595613436965?l=agk91.blogspot.com' alt='' /></div>நர்மதா சிவாhttp://www.blogger.com/profile/18081515746665837023noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3561537998889729228.post-34960537962200611962008-04-18T20:13:00.000-07:002008-04-18T20:26:39.527-07:00<strong>சில இரவுகளின் கனதி<br /><br /><br />சில துளி கண்ணீராக <br /><br /><br />குறைந்து போகும்<br /><br /><br />சேமிக்க வேண்டிய துளிகளும்<br /><br /><br />கணாமல் போய் விடுகின்றது<br /><br /><br /><br />பாரமில்லாத இரவுகளில்<br /><br /><br />எதுவும் பூர்த்தியாவதில்லை<br /><br /><br />இழந்தவைகளை விட<br /><br /><br />கனதியில்லா இரவுகள்<br /><br /><br />பெறுமதியாக இல்லை<br /><br /><br /><br /><br /><br />வழிகாட்டிய தாய்<br /><br /><br />இடையில் இறந்தும்<br /><br /><br />நீண்ட தூரம் நடந்துவிட்டேன்<br /><br /><br />யார் காட்டிய பாதை என்பதறியாமல்<br /><br /><br /><br /><br /><br />இழப்பை அழுது மறக்கின்றேன்<br /><br /><br />நான் முட்டு சந்தில் நிற்பதை<br /><br /><br />நானே மறந்து நிற்கின்றேன்<br /><br /><br />ஏனெனில் <br /><br /><br />கனதியான இரவுகளை<br /><br /><br />லேசாக்க தெரிந்தவன்<br /><br /><br />அழுகை எனது<br /><br /><br />சுயநலம் என்பதை<br /><br /><br />அறிய நீண்டநாள் ஆகிவிட்டது<br /><br /><br /><br /><br /><br />திரும்பி நடப்பதை தவிர<br /><br /><br />வேறு வளியில்லை என்று<br /><br /><br />திரும்பி பார்க்கின்றேன்<br /><br /><br />வந்த பாதையையும் காணவில்லை<br /><br /><br /><br /><br /><br />அருகில் நின்ற <br /><br /><br />என் பிள்ளைகள் எங்கே<br /><br /><br />சுற்றிப்பார்க்கின்றேன்<br /><br /><br />திசைக்கொன்றாக<br /><br /><br />ஓடத்தொடங்கிவிட்டார்கள்<br /><br /><br /><br /><br /><br />திரும்பி இவ்விடம் வருவார்களா<br /><br /><br />காத்திருக்கலாமா<br /><br /><br />இல்லை<br /><br /><br />எனக்கு வந்த திசை நினைவிருக்கு<br /><br /><br />அவர்களுக்கு இப்போது<br /><br /><br />போகும் திசை தெரியாது<br /><br /><br />எனவே<br /><br /><br />வர முடியாது<br /><br /><br /><br /><br />இழந்ததையும் <br /><br /><br />இப்போது தொலைத்ததையும் <br /><br /><br />நினைத்திருந்தால் <br /><br /><br />எஞ்சி நிற்கும் உயிருக்கு <br /><br /><br />கொஞ்சம் பெறுமதி<br /><br /><br />அதையும் அழுது<br /><br /><br />தொலைக்கின்றேன்<br /><br /><br />என்னை அடயாளப்படுத்த<br /><br /><br />என்னவார்த்தை?</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3561537998889729228-3496053796220061196?l=agk91.blogspot.com' alt='' /></div>நர்மதா சிவாhttp://www.blogger.com/profile/18081515746665837023noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3561537998889729228.post-21107198415627000512008-02-29T17:55:00.000-08:002008-02-29T17:59:13.374-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Y37bFdFaZWs/R8i4JMB7vWI/AAAAAAAAAA4/KcqSSQ0LATI/s1600-h/chinna1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Y37bFdFaZWs/R8i4JMB7vWI/AAAAAAAAAA4/KcqSSQ0LATI/s400/chinna1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172586640022682978" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><em>உள்ளம் பெருங்கோயில்<br />ஊனுடம்பே ஆலையம்<br />வள்ளல் பிரானுக்கு<br />வாய் கோபுர வாசல்<br />தெள்ள தெளிந்தார்க்கு<br />சீவன் சிவலிங்கம்</em><br />திருமூலர் சொன்னது<br /><br /><strong>உயிர் தான் கடவுள்<br />இந்த ஜீவன்களுக்குள்ளும்<br />கடவுள் இன்னும் இறக்கவில்லை<br /><br />கடவுள் இங்கே<br />இதை விடுத்து <br />எங்கே தேடுகின்றாய் மானுடனே?<br /><br />கண்ணுக்கு முன்னால்<br />கடவுள்<br />காணிக்கையை அவரிடம்<br />நேரடியாய் கொடுத்துவிடு<br /><br /><br />ஆலயங்கள் இடிகின்றது<br />சீவன் சாகிறது<br />கடவுளிடம் இருந்து<br />விலகாதே மானுடனே<br /><br />கருங்கல்லை கடவுள் என்று<br />வைக்கலில் ஊறிய பசும்பாலை<br />கல்லின் மேல் உற்றி<br />கருணையற்றவன் ஆகாதே<br />உயிருள்ள கடவுளின்<br />வாய்கள் வறண்டு கிடக்கின்றது.<br /><br />மலைபோல் தேங்காய்களை<br />சபரிமலையில்<br />விரையமாக்கதே<br />கடவுளிடம் நேரடியாய் கொடுத்துவிடு<br /><br />பட்டுப்பூச்சிகளை கொன்று<br />பட்டு நெய்து<br />பட்டாபிசேகம் என்னும்<br />பாபத்தை செய்யாதே<br />அந்த பணத்தை<br />பசியோடு இருக்கும் கடவுளுக்கு<br />பாசமாய் கொடுத்து விடு<br />நேசமாய் கடவுளுடன்<br />கூடியிரு<br /><br />உனக்குள் இருக்கும்<br />உயிர்தான் கடவுள் என்று <br />உணர்ந்து விடு<br />கடவுள்களுடன்<br />கைகோர்த்துவிடு<br /><br />கடவுள் என்று சொன்னார்<br />கடந்து உன்னுள் சென்றுவிடு.</strong><br /><br />-சின்னா<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3561537998889729228-2110719841562700051?l=agk91.blogspot.com' alt='' /></div>நர்மதா சிவாhttp://www.blogger.com/profile/18081515746665837023noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3561537998889729228.post-1321821671351313662008-02-29T17:43:00.000-08:002008-12-04T08:17:28.145-08:00<strong>விண்மீன்கள் கண்ணுக்கு தெரியாத<br />காரிருள்<br />மின்சாரமில்லாததெருக்களில்<br />ஈசல்கள் ஊர்வலம்<br /><br />முகத்திலடிக்கும் வண்டுகள்<br />கண்ணுக்கள் சென்றுவிட்டால்<br />கண்ணீருடன் வெளிவரும்<br />கசக்கி விட்டால்<br />மிச்சமும் சூனியம்<br /><br />மல்லுக்கட்டும்<br />மாரித்தவளைகளின்<br />சத்தம் ஒரு சங்கீதம்<br /><br />வெட்டும் மின்னல்<br />விடலைப்பயிர்களை<br />புகைப்படம் எடுக்கும்<br /><br />தூறல்கள் சாரல்கள்<br />எங்கும் நனையும் உடம்பில்<br />தலைமட்டும்<br />உரப்பையின் முக்கோணத்துள்<br />தப்பிவிடும்<br /><br />மக்காட்டில்லாத சைக்கிள்<br />சேறை வாரி<br />முதுகிலடிக்கும்<br />தூறல்கள் கழுவி விடும்<br /><br />பற்கள் குளிரில் கிடுகிடுக்கும்<br />கண்ணாடிப்பையில்<br />சுத்தி வைத்த வீடி<br />சொர்கத்தை நினைவு படுத்தும்<br /><br />நெருப்பு பெட்டியை<br />கமக்கட்டுள் வைத்து<br />சூடேற்றி பற்றவைத்து<br />சடுதியில் ஒரு சாதனை<br /><br />வீட்டின் மூலையில்<br />புகையும் நெருப்புச்சட்டியில்<br />குளிர்ந்த கைகளை<br />சூடேற்றுவது சுகம்<br /><br />கிடுகு கசிந்து<br />ஒழுகும் இடத்திலெல்லாம்<br />கிண்ணம்<br /><br />கிண்ணத்தில் விழும்<br />ஒழுக் கின் ஓசையின்<br />இதமான தாலாட்டில்<br />அணில்கோடன் சாக்குள்<br />ஆசுவாசமாக காலை விட்டு<br />சற்று நேரத்தில் குறட்டை விட்டு<br />நிம்மதியான நித்திரை<br /><br />கருக்கலில் எழும்பி<br />மீண்டும் நடையை கட்ட<br />விரட்டும் வெயில்<br />வேர்வை தெறிக்க<br />இரவின் குளிர்<br />வேண்டும் எனும்<br />மீண்டும் மனம்</strong> -சின்னா<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3561537998889729228-132182167135131366?l=agk91.blogspot.com' alt='' /></div>நர்மதா சிவாhttp://www.blogger.com/profile/18081515746665837023noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3561537998889729228.post-47955153700468960352008-02-29T17:42:00.000-08:002008-02-29T17:43:08.200-08:00<strong>பிஞ்சு நாற்றுகள் வளரந்து<br />கன்னியாகி விட்டது<br />களைகளும் கன்னியில் ஆசைப்பட்டு<br />வளரத் தொடங்கி விட்டது<br /><br />அகண்ட வயற்பரப்பில்<br />நீண்ட வரிசையில்<br />நாரிகள் வானம் பாரத்து<br />கண்கள் பயிரைப்பாரத்து <br />கைகள் களைகளை மேயும்<br /><br />வெயில் ஏற ஏற<br />காலடி தண்ணியும் சுடும்<br />நாரியில் படும் வெயில்<br />உப்பை காச்சி வெளியேற்றும்<br /><br />முகிலுக்குள் சூரியன் மறைய<br />தென்றல் சற்று தேகத்தை உலர்த்தும்<br />வேர்வை காய்ந்து<br />வெள்ளை உப்பு<br />வரிக்கோலம் போட்டிருக்கும்<br /><br />ஆடைமறைக்காத நாரியில்<br />தொப்பழங்கள்<br />களைகளைப்போல்<br />முளைக்கும்<br /><br />உடைந்த கொப்பழங்களில்<br />உப்பு வேர்வை நுழைய<br />எரிவெடுக்கும்<br /><br />நாரி உழையும்<br />களைளை பிடி கட்டி<br />வரப்பில் எறியும் சாட்டில்<br />சற்று நிமிரும் போதும்<br />கண்காணி கத்துவான்<br /><br />நாரையும் கொக்கும்<br />போட்ட எச்சங்கள்<br />வெள்ளையாய் காலடியில்<br />மிதிபடும்<br /><br />பத்துமணிக்கும் நாலு மணிக்கும்<br />தேத்தண்ணி <br />சரையில் சுற்றிய <br />சக்கரையை கடித்து<br />தேத்தண்ணி குடிக்க<br />தேக நடுக்கம் குறையும்<br />அந்த பத்து நிமிட பொழுது<br />பள்ளியறையை விட சுகம்<br /><br />மாலை வரும் போது<br />மனதும் மகிழும்<br />ஒய்வென்ற ஒன்று தரும் சுகம்<br />அடித்து படுக்க போட்ட<br />அசதியான நித்திரை<br /><br />இடையில் கணவன்<br />இடைஞ்சல்கள் செய்தது<br />விடிய சில வேளை<br />நினைவில் வராமல் போகலாம்<br /><br />வேதனைகளை சுமந்து<br />அடுத்தநாள் விடியும்<br />வயற்காடு நோக்கி<br />வாழ்க்கை விரட்டும்<br />வானத்தைப்பார்து<br />பெரு மூச்சு ஒன்று விட்டபடி<br />மனதை முந்தி<br />கால்கள் நடக்கும<br /><br />சில சமயம்<br />வலியிலும் வேதனையிலும்<br />வெளிவரும் கண்ணீரை<br />துடைக்க தேவையில்லை<br />காலடித்தண்ணீருடன்<br />கலந்துவிடும்<br />நிமிர்ந்து ஏன்அழப்போகின்றோம் <br />அழுவது தெரிவதற்கு?<br /><br />தெரிந்தென்ன இந்த<br />நீதி கெட்ட உலகத்தில்<br /><br />தண்ணீரோடு கலந்த கண்ணீரை<br />பயிரின் வேர்கள் உறிஞ்சும்<br />நாளை பொன் குவியல்களால்<br />நெற்கள் குவியும்<br />சோறாக பொங்கி சரியும்<br />அவைகளில்<br />அவள் முகம் தெரியும்<br />காட்சிகளும் சாட்சிகளும் இன்றி<br />கண்ணீர் சிரிக்கும்</strong><br /><br />-சின்னா<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3561537998889729228-4795515370046896035?l=agk91.blogspot.com' alt='' /></div>நர்மதா சிவாhttp://www.blogger.com/profile/18081515746665837023noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3561537998889729228.post-68203568740625126862008-02-29T17:38:00.000-08:002008-02-29T17:40:36.537-08:00<strong>நீண்டு வளர்ந்த பனைக்கூடல்கள்<br /><br />நிலவை மறைத்திருந்தது<br /><br />இருந்தும் <br /><br />ஊடறுத்து விழும் பொன்னொளி<br /><br />மணலில் வெண்மையாக<br /><br />தவள்ந்தது<br /><br /><br /><br />மெதுவாக வீசிய காற்றில்<br /><br />காய்ந்த ஓலைகள் <br /><br />லேசாக சலசலத்தது<br /><br />காகங்கள் விழித்துக்கொள்ள<br /><br />என்னும் கொஞ்ச நேரம் இருக்கின்றது<br /><br /><br /><br />பின்னிரவின் நிசப்தம்<br /><br />முனிகள் நடமாடும் நேரம் என்று<br /><br />முன்பு சொல்லக்கேட்டதுண்டு<br /><br />இருந்தும்<br /><br />அந்தப் பயம் <br /><br />செத்துப்போய்<br /><br />நீண்ட நாள் ஆகிவிட்டது<br /><br /><br /><br />நிலவுக்கு எதிர்ப்புறம் <br /><br />சாய்ந்திருந்த அவளில்<br /><br />நிலவொளி விழவில்லை<br /><br /><br /><br />வெறுமை மிஞசிய வாழ்வில்<br /><br />கருவாட்டின் கண்கள் போல்<br /><br />விழிகள் காய்ந்திருந்தன<br /><br /><br /><br />இந்த பனைக்கூடலுக்குள்<br /><br />சிங்கள சிப்பாய்களின்<br /><br />துப்பாக்கிச் சன்னங்கள்<br /><br />சொந்தங்களை <br /><br />சல்லடைபோட்டு<br /><br />தொலைந்து விட்டது<br /><br />இருந்தும் <br /><br />சன்னம் பாய்ந்த பனைகள் சில<br /><br />சாய்ந்து கொள்ள<br /><br />நிமிர்ந்து நிற்கின்றது<br /><br /><br /><br />எறிகணைகளை தாங்கி<br /><br />முறிந்த பனைகளில்<br /><br />பச்சைக்கிளிகள்<br /><br />சத்தம் போடாமல் <br /><br />குந்தியிருக்கின்றது<br /><br /><br /><br />தூரத்தே சப்பாத்துகள்<br /><br />கீழே விழுந்த ஓலைகளை<br /><br />நெருக்கும்<br /><br />சத்தங்கள் கேட்டது<br /><br /><br /><br />மெல்ல எழுந்து வீட்டுக்குள் போனாள்<br /><br />ஏணைக்குள் பிள்ளை<br /><br />வெறும் சூப்பிப்போத்தலை<br /><br />உவிந்தபடி <br /><br />தூங்கி கொண்டிருந்தது<br /><br />அவள் வாழ்க்கையின் சூனியத்தை<br /><br />மழலையின் மெல்லிய மூச்சொலி<br /><br />கலைத்துக்கொண்டிருந்தது…</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3561537998889729228-6820356874062512686?l=agk91.blogspot.com' alt='' /></div>நர்மதா சிவாhttp://www.blogger.com/profile/18081515746665837023noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3561537998889729228.post-29763285259965494442007-11-27T09:21:00.000-08:002010-05-30T18:57:10.177-07:00<strong>சிதைவுகளின்<br />செதிலங்களில்<br />உயிர்வாழும்<br />ஒரு இனம்<br />ஈழத் தமிழினம்<br /><br />சிதைவுகளில் நின்று<br />செதிலங்களை கொண்டு<br />அழகான கோபுரம் ஒன்று<br />செய்யும் சிற்பிகளின்<br />உளிகளில்<br />இரத்தம் கசிகின்றது<br /><br />வியர்வையும் கண்ணீரும்<br />வழிந்தோடுகின்றது<br />கழைத்து கழைத்து<br />உயிர்கள் பிரிந்து<br />உடல்கள் சரிந்து வீழ்கின்றது<br /><br />கவலைகளும் கதறல்களும்<br />படல்களாக விரிகின்றது<br />காலத்தின் இலக்கியம்<br />கண்ணீரில் எழுதப்படுகின்றது<br /><br />எங்கள் காலத்தை <br />இலக்கியக் கண்ணாடியில்<br />தெளிவாகப் பார்க்க முடியாது<br />எங்கெல்லாம் குழந்தைகள் <br />உயிர்வதையில் கத்துகின்றார்களோ<br />அங்கெல்லாம் பார்க்க முடியும்<br />எங்கெல்லாம் மனிதனை மனிதன் பிணமாக்கிறானோ <br />அங்கெல்லாம் பார்க்க முடியும்<br /><br />எமது குருதியை தெளித்து<br />சதைகளால் புள்ளிவைத்து<br />போடப்பட்ட உயிர்க்கோலங்கள்<br />எங்களை எப்போதும் வரவேற்றுக்கொண்டிருக்கும்<br /><br />இடுகாடுகள் மீது பயம் நிச்சயமாக இல்லை<br />பாசம் நிரம்ப இருக்கின்றது<br />அங்கேதான் எமது உறவும் உணர்வும்<br />இன்னும் புதைந்து கிடக்கின்றது<br />எமது வாழ்வும் இனி<br />அங்கிருந்துதான் ஆரம்பிக்கும்.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3561537998889729228-2976328525996549444?l=agk91.blogspot.com' alt='' /></div>நர்மதா சிவாhttp://www.blogger.com/profile/18081515746665837023noreply@blogger.com2